Η Μεγαλοψυχία της ΕΡΤ!
Πρόσφατα ανακάλυψα ότι η ΕΡΤ έχει δημιουργήσει έναν χώρο στο διαδίκτυο για το Οπτικοακουστικό της Αρχείο. Προσωπικά, αυτό μεταφράζεται στην ελεύθερη αναπαραγωγή 400 και πλέον ντοκιμαντέρ ιστορικού, πολιτιστικού, οικολογικού και μουσικού περιεχομένου. Επιπλέον δώρα: το storyboard και το documentation.
Το πρώτο που είδα ήταν το επεισόδιο για τη Λαϊκή Ζωγραφική (0000004655) της σειράς «Ελλάδα, Δέκα Ζωγραφικές Εποχές».
Το σενάριο κλείνει με τις εξής φράσεις: «Η λαϊκή τέχνη συνιστά γνησιότητα. Δεν είναι παρμένη από τη ζωή, παρά είναι ζωή αυτούσια, όπως την προεκτείνει ο κοινός άνθρωπος.»
Αυτό, όμως, είναι μια άλλη ιστορία... για τους κοινούς σύγχρονους έλληνες. Προτιμώ τώρα να διηγηθώ κάτι άλλο.
Όταν ήμουν στο Λύκειο, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών ανέβηκε «Η μεγαλοψυχία του Τίτου»,
opera seria, του Μότσαρτ. Επιστρέφοντας στο σπίτι με το τρόλεϊ -μαθήτρια γαρ- φυλλομετρούσα το πρόγραμμα όταν με πλησίασε μια κυρία με ένα ζεστό χαμόγελο. Μιλώντας μου στον πληθυντικό και με γαλλική προφορά (αν αυτό σημαίνει κάτι), με ρώτησε αν είχα δει το έργο και απάντησα θετικά. Με ρώτησε ακόμη αν είχα παρακολουθήσει ποτέ όπερα στο Παρίσι και απάντησα αρνητικά. Συζητώντας για το έργο επέμενε ότι εδώ στην Ελλάδα οι παραστάσεις της όπερας είναι πολύ στατικές. Δεν καταλάβαινα τι ακριβώς εννοούσε και παρασυρμένη απ’τη συγκίνηση της όλης εμπειρίας (ειδικά στη σκηνή, όπου ο Τίτος, αναλογιζόμενος τη μοναξιά που κρύβει η εξουσία, παρακαλεί τον φίλο του Σέξτο να εξομολογηθεί τα βαθύτερα κίνητρα της προδοσίας του) επέμενα κι εγώ ότι εμένα η παράσταση μου άρεσε πολύ.
Ασχολούμενη με το ξενόγλωσσο ντοκιμαντέρ τα τελευταία 4 χρόνια, δεν μπορώ να μη διακρίνω τις τεράστιες αδυναμίες της ελληνικής παραγωγής και να μην αγανακτώ! Κάθε φορά που σκέφτομαι πόσο φτωχά προσεγγίζουμε, αυτόν τον πλούτο της θεματικής στην Ελλάδα, σκέφτομαι εκείνο το περιστατικό. Γιατί το βασικότερο πρόβλημα των ελληνικών ντοκιμαντέρ συνοψίζεται σ’αυτό: Είναι στατικά!
Είχε πολύ δίκιο τότε εκείνη η κυρία... αλλά παρ’όλα αυτά και πάλι θα τολμήσω να πω ότι αισθάνομαι, όχι απλά ευχάριστα ξαφνιασμένη, αλλά συγκλονισμένη με τη σελίδα της ΕΡΤ. Στατικά ή δυναμικά, το υλικό που έχει συγκεντρωθεί, αποδελτιωθεί και δημοσιευτεί είναι πολύτιμο και άκρως ενδιαφέρον.
Θα βρείτε διαμαντάκια στον κατάλογο, ο οποίος ελπίζω ότι θα συνεχίσει να εμπλουτίζεται.
Το πρώτο που είδα ήταν το επεισόδιο για τη Λαϊκή Ζωγραφική (0000004655) της σειράς «Ελλάδα, Δέκα Ζωγραφικές Εποχές».
Το σενάριο κλείνει με τις εξής φράσεις: «Η λαϊκή τέχνη συνιστά γνησιότητα. Δεν είναι παρμένη από τη ζωή, παρά είναι ζωή αυτούσια, όπως την προεκτείνει ο κοινός άνθρωπος.»
Αυτό, όμως, είναι μια άλλη ιστορία... για τους κοινούς σύγχρονους έλληνες. Προτιμώ τώρα να διηγηθώ κάτι άλλο.
Όταν ήμουν στο Λύκειο, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών ανέβηκε «Η μεγαλοψυχία του Τίτου»,
opera seria, του Μότσαρτ. Επιστρέφοντας στο σπίτι με το τρόλεϊ -μαθήτρια γαρ- φυλλομετρούσα το πρόγραμμα όταν με πλησίασε μια κυρία με ένα ζεστό χαμόγελο. Μιλώντας μου στον πληθυντικό και με γαλλική προφορά (αν αυτό σημαίνει κάτι), με ρώτησε αν είχα δει το έργο και απάντησα θετικά. Με ρώτησε ακόμη αν είχα παρακολουθήσει ποτέ όπερα στο Παρίσι και απάντησα αρνητικά. Συζητώντας για το έργο επέμενε ότι εδώ στην Ελλάδα οι παραστάσεις της όπερας είναι πολύ στατικές. Δεν καταλάβαινα τι ακριβώς εννοούσε και παρασυρμένη απ’τη συγκίνηση της όλης εμπειρίας (ειδικά στη σκηνή, όπου ο Τίτος, αναλογιζόμενος τη μοναξιά που κρύβει η εξουσία, παρακαλεί τον φίλο του Σέξτο να εξομολογηθεί τα βαθύτερα κίνητρα της προδοσίας του) επέμενα κι εγώ ότι εμένα η παράσταση μου άρεσε πολύ.
Ασχολούμενη με το ξενόγλωσσο ντοκιμαντέρ τα τελευταία 4 χρόνια, δεν μπορώ να μη διακρίνω τις τεράστιες αδυναμίες της ελληνικής παραγωγής και να μην αγανακτώ! Κάθε φορά που σκέφτομαι πόσο φτωχά προσεγγίζουμε, αυτόν τον πλούτο της θεματικής στην Ελλάδα, σκέφτομαι εκείνο το περιστατικό. Γιατί το βασικότερο πρόβλημα των ελληνικών ντοκιμαντέρ συνοψίζεται σ’αυτό: Είναι στατικά!
Είχε πολύ δίκιο τότε εκείνη η κυρία... αλλά παρ’όλα αυτά και πάλι θα τολμήσω να πω ότι αισθάνομαι, όχι απλά ευχάριστα ξαφνιασμένη, αλλά συγκλονισμένη με τη σελίδα της ΕΡΤ. Στατικά ή δυναμικά, το υλικό που έχει συγκεντρωθεί, αποδελτιωθεί και δημοσιευτεί είναι πολύτιμο και άκρως ενδιαφέρον.
Θα βρείτε διαμαντάκια στον κατάλογο, ο οποίος ελπίζω ότι θα συνεχίσει να εμπλουτίζεται.
