Trunculariopsis trunculus
Πορφύρα (Σαρωνικός)
Trunculariopsis trunculus
60-80mm ύψος
Όστρακο παχύ, ατρακτοειδές. Σπείρα με 6 γωνιώδεις ελιγμούς, ο τελευταίος περισσότερο ανεπτυγμένος. Η εξωτερική επιφάνεια φέρει σπειροειδείς γραμμές και αξονικά φυμάτια, μερικά από τα οποία διαμορφώνονται σε αγκάθια με αυλάκι. Στοματικό άνοιγμα ωοειδές, καταλήγει σε σιφώνι με κλίση προς τα πίσω. Χείλος αιχμηρό με οδόντωση. Χρώμα γκρίζο, ανοιχτό καστανό με ζώνες ιώδεις, κοκκινωπές, που φαίνονται και στο εσωτερικό του στοματικού ανοίγματος.
Ζουν στη μεσο- και υποπαράλια ζώνη σε βυθό με βράχια, ιλύ συνήθως, πολλά άτομα μαζί. Είναι σαρκοφάγα και τρέφονται με δίθυρα, κοράλλια, θυσανόποδα, χρησιμοποιώντας το πόδι τους για να ανοίγουν τα όστρακα ή ακόμη ειδικό υγρό που εκκρίνεται από αδένα του ποδιού για να διαλύουν το ανθρακικό ασβέστιο των οστράκων.
Β. Ευβοϊκός, Κορινθιακός, Σαρωνικός.
Γεωγραφική εξάπλωση: Μεσόγειος, Ατλαντικός, πορτογαλικές, ισπανικές ακτές, Σενεγάλη, Κανάρια νησιά.
Οικογένεια Muricidae
Οι πορφύρες, πορφυρίτες, αποτελούν μια από τις πλουσιότερες οικογένειες σε γένη, είδη και υποείδη. Συναγωνίζονται σε ομορφιά τους κώνους και τις κυπραίες. Ανάμεσά τους υπάρχουν σπάνια είδη περιζήτητα από τους συλλέκτες. Ορισμένα είδη, όπως τα Murex brandaris, Trunculariopsis trunculus και Thais haemastoma από την οικογένεια Thaisidae υπήρξαν η πηγή της περίφημης πορφύρας που έβαψε τα βασιλικά και αυτοκρατορικά ενδύματα του αρχαίου κόσμου, των Ελλήνων, των Φοινίκων και των Ρωμαίων. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές έφεραν στο φως τα πορφυρεία στην Τύρο και σε πολλές ελληνικές πόλεις, όπου γινόταν η επεξεργασία της πορφύρας. Μεγάλες ποσότητες κοχυλιών, 10.000 περίπου πορφυρίτες έδιναν 1gr. βαφής. Η συλλογή τεράστιας ποσότητας κοχυλιών και η επεξεργασία τους, που ήταν πολύπλοκη, έκαναν το γραμμάριο αυτό πολύτιμο. Το χρώμα της πορφύρας πριν έρθει σε επαφή με τον αέρα και το φως είναι σχεδόν λευκό και μετά παίρνει διάφορες αποχρώσεις από ανοικτό μέχρι σκούρο κόκκινο και μωβ σαν τον αμέθυστο.
«Κοχύλια από τις Ελληνικές θάλασσες»
Marianne Delamotte & Εύη Βαρδαλά-Θεοδώρου
Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Trunculariopsis trunculus
60-80mm ύψος
Όστρακο παχύ, ατρακτοειδές. Σπείρα με 6 γωνιώδεις ελιγμούς, ο τελευταίος περισσότερο ανεπτυγμένος. Η εξωτερική επιφάνεια φέρει σπειροειδείς γραμμές και αξονικά φυμάτια, μερικά από τα οποία διαμορφώνονται σε αγκάθια με αυλάκι. Στοματικό άνοιγμα ωοειδές, καταλήγει σε σιφώνι με κλίση προς τα πίσω. Χείλος αιχμηρό με οδόντωση. Χρώμα γκρίζο, ανοιχτό καστανό με ζώνες ιώδεις, κοκκινωπές, που φαίνονται και στο εσωτερικό του στοματικού ανοίγματος.
Ζουν στη μεσο- και υποπαράλια ζώνη σε βυθό με βράχια, ιλύ συνήθως, πολλά άτομα μαζί. Είναι σαρκοφάγα και τρέφονται με δίθυρα, κοράλλια, θυσανόποδα, χρησιμοποιώντας το πόδι τους για να ανοίγουν τα όστρακα ή ακόμη ειδικό υγρό που εκκρίνεται από αδένα του ποδιού για να διαλύουν το ανθρακικό ασβέστιο των οστράκων.
Β. Ευβοϊκός, Κορινθιακός, Σαρωνικός.
Γεωγραφική εξάπλωση: Μεσόγειος, Ατλαντικός, πορτογαλικές, ισπανικές ακτές, Σενεγάλη, Κανάρια νησιά.
Οικογένεια Muricidae
Οι πορφύρες, πορφυρίτες, αποτελούν μια από τις πλουσιότερες οικογένειες σε γένη, είδη και υποείδη. Συναγωνίζονται σε ομορφιά τους κώνους και τις κυπραίες. Ανάμεσά τους υπάρχουν σπάνια είδη περιζήτητα από τους συλλέκτες. Ορισμένα είδη, όπως τα Murex brandaris, Trunculariopsis trunculus και Thais haemastoma από την οικογένεια Thaisidae υπήρξαν η πηγή της περίφημης πορφύρας που έβαψε τα βασιλικά και αυτοκρατορικά ενδύματα του αρχαίου κόσμου, των Ελλήνων, των Φοινίκων και των Ρωμαίων. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές έφεραν στο φως τα πορφυρεία στην Τύρο και σε πολλές ελληνικές πόλεις, όπου γινόταν η επεξεργασία της πορφύρας. Μεγάλες ποσότητες κοχυλιών, 10.000 περίπου πορφυρίτες έδιναν 1gr. βαφής. Η συλλογή τεράστιας ποσότητας κοχυλιών και η επεξεργασία τους, που ήταν πολύπλοκη, έκαναν το γραμμάριο αυτό πολύτιμο. Το χρώμα της πορφύρας πριν έρθει σε επαφή με τον αέρα και το φως είναι σχεδόν λευκό και μετά παίρνει διάφορες αποχρώσεις από ανοικτό μέχρι σκούρο κόκκινο και μωβ σαν τον αμέθυστο.
«Κοχύλια από τις Ελληνικές θάλασσες»
Marianne Delamotte & Εύη Βαρδαλά-Θεοδώρου
Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
Ετικέτες Κοχύλια

